Forums
Shkodra -Lajme - Forum - Chat - Muzik - Radio -Video - TV :: Forums :: Zona e Argetimit :: Muzika
 
<< Previous thread | Next thread >>
Muzika dhe veprimtari muzikore
Moderators: :::ShkoderZemer, SuperGirl, babo, ⓐ-ⓒⓐⓣ, Edmond-Cela, ::bud::, ~*Christel*~, Al Bundy, :IROLF:, ::albweb::, OLIVE OYL
Author Post
L - N
Thu Aug 13 2009, 10:22am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Maratona e kenges Popullore Qytetare, premiere ne Struge



E Enjte, 13 Gusht 2009


Nen ritmet e kenges popullore dhe qytetare, banoret e Struges kane mundur te shijojne nje mbremje te paharruar. Ne jug-perendim te Maqedonise, ne nje qytet te bukur ku shqiptaret perbejne shumicen e popullsise, televizioni Klan dhe Promotor, pas rrugetimit ne 9 qytete, coi per te gjithe artdashesit tingujt dhe magjine e muzikes shqiptare, per t'u sjelle nje atmosfere me te vertete unike. Kenget e Maratones se katert te muzikes shqiptare, u mirepriten nga publiku strugan qe kishte mbushur sheshet. Mikpritja e banoreve u verejt qe ne fillim te mbremjes, me celjen e saj nga prezantuesit Drini Zeqo dhe Anjeza Maja. Pak momente kane mjaftuar qe struganet te beheshin njesh me kenget e Maratones se kenges Popullore dhe Qytetare. Edhe vete kengetaret ishin te motivuar per t'u dhene satisfaksion struganeve te malluar per kengen shqipe. Zerat e Irini Qiriakos, Silva Gunbardhit, Eglantina Toskes, Eranda Libohoves e shume te tjereve, mbushem piacen. "Eshte eksperienca e pare per mua, ka rezultuar me te vertete sukses perzierja e muzikes rep me ate popullore. E reja sjell te rene", tha kengetari i muzikes rok, Big Man, i pranishem ne kete eveniment. Nuk mund te mungonin ne Maratonen e Struges edhe kengetaret e kesaj zone, si Selami Kolonja, Agim Poshka etj., te njohur gjeresisht edhe per publikun shqiptar. "Falenderoj regjisorin dhe skenaristin qe me ftuan. Une do performoja me kenaqesi edhe ne qytete te tjera, por duke qene se behet fjale per Strugen, sigurisht qe nuk mund te mungoja. Kendova nje kenge te vjeter qe me lidh me vete Maratonen", tha Agim Poshka. Te njejten gje shprehu edhe Selami Kolonja, i cili tha se e mirepriti kete eveniment, si ne aspektin kulturor edhe ate kombetar, pasi sipas tij, kjo do te sherbeje si nje integrim shume i mire brenda qytetareve shqiptare. Qytetaret kercyen dhe defryen me ritmet e muzikes, si dhe uruan qe nje eveniment i tille te mund te shkoje cdo vit ne Struge, aty ku ndodhen shume shqiptare. Tashme rrugetimi i Maratones se Kenges Popullore e Qytetare do te ndalet ne qytetin e Lezhes, me 15 Gusht.

© 1991 - 2009 Koha Jone


[ Edited Sun Sep 19 2010, 08:14am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Wed Aug 19 2009, 09:23am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Nga Salzburgu: "Shqiptarja Kamenica, një Caballe e së ardhmes"



Nga Tema

Mezzosopranoja shqiptare, Vikena Kamenica, soliste e Teatrit Kombëtar të Operës dhe Baletit ka fituar çmimin e parë ndërkombëtar për interpretimin e këngëve satirike në koncertin- konkurs të Akademisë Verore "Mozarteum" në Salsburg të Austrisë. Kamenica ka fituar këtë çmim në kuadër të koncertit-konkurs me temë “Humor, Shaka dhe Ironi në Muzikë”, zhvilluar në datë 14 Gusht 2009, me pjesëmarrjen e më shumë se 20 artistëve të përzgjedhur nga shumë vende të botës për këtë “stil” të ri të interpretimi, i quajtur “New Music”. Një interpretim krejt ndryshe nga ajo ç’kemi dëgjuar deri më sot në fushën e muzikës-ka synuar Akademia Verore Ndërkombëtare e Austrisë, një nga institucionet më prestigjioze që zhvillon veprimtarinë në Salsburg, qytetin e lindjes së mjeshtrit të madh të muzikës W.A.Mozart. “Vikena Kamenica mund të konsiderohet për vlerat vokale dhe interpretuese një Monsterrat Caballe (soprane e famshme spanjolle e shekullit XX) që po i vjen skenës operistike botërore”, citohet në faqjen zyrtare të Universitetit "Mozarteum". E vlerësuar për interpretimin e shkëlqyer të këngëve satirike, pjesë nga opereta “Candide” e kompozitorit amerikan Leonard Bernstein, Vikena Kamenica ka shkëlqyer ndaj konkurrentëve pjesëmarrës si bass baritoni austriak Florian Perimovsky, i cili fitoi çmimin e dytë dhe dyshja Ayaki Kimura dhe Masayuki Nagai, teknikisht perfekt në përballimin e “Karnavalit të kafshëve” për dy piano nga C. Saint – Saens. Referuar faqes zyrtare, historiani i trashëgimisë kulturore muzikore, profesor Herold Haslmayr ka vlerësuar se, “trajtimi i repertorit muzikor nga këndvështrimi New Music, hap një faqe të re në fushën e interpretimit muzikor, vokal dhe instrumental. Shpesh mungon informacioni i duhur dhe sot në botë, repertori koncertor është kthyer në shabllon dhe vuan nga uniformiteti interpretues”. Për profesor Siegfried Mauser “komikja në muzikë është fenomeni që gjendet brenda notave muzikore të një vepre. Mjafton të dish ta zbulosh atë. Humori, shakaja dhe ironia, të përdorura me masë dhe me fantazinë e duhur në interpretim, e bëjnë atë më të natyrshëm dhe komunikues. Të dish të tregosh përmes muzikës një barcaletë, domethënë ta bësh muzikën prezente në aktin e përjetimit artistik”. Këto ide dhe të tjera, prej vetëm pak edicionesh e kanë kthyer këtë koncert-konkurs të përvitshëm, tashmë në një nga ngjarjet muzikore më të ndjekura në qytetin e festivalit më të rëndësishëm operistik botëror. Një konkurs-koncert krejt i ndryshëm nga ai tradicional, ku solistët operistikë, këngëtarët dhe instrumentistët, performuan me prurje nga më të veçantat, ndërsa më kryesorja nuk ishte vetëm aspekti i ndjesisë muzikore, por edhe gjetjet humorndjellëse të interpretimeve. Siç ka thënë Haydn-i i madh, “shakatë muzikore, janë në shumicën e rasteve zgjuarsi për të thyer atë që është e ngurtë në rregullat e interpretimit”.

“Akademia Ndërkombëtare Verore Mozarteum”, e konceptuar për herë të parë në vitin 1947, organizon çdo vit 60 klasa masteri për qindra artistë pjesëmarrës nga e gjihë bota, përgjatë muajve Korrik dhe Gusht (6-javë). Numri i madh i artistëve në këtë Akademi Verore ka bërë që të vlerësohet si Institucioni më prestigjoz i arteve performante në botë. Universiteti Mozarteum i Austrisë ofron mbi 40 kurse artistike dhe edukimi nga gjithë fushat e muzikës, në arte vizuale dhe performancë. Më shumë se 1.500 artistë të rinj nga e gjithë bota kanë marrë trajnime profesionale në gjithë instrumentet muzikore, përfshirë kompozimin, muzikën dhe këcimin, teatrin, aktrimin, por edhe mbi teoritë e thelluara në fushën e muzikologjisë. Universiteti aktual, i pati fillesat e veta si Konservator në vitin 1914, në 1953 si Akademi, në vitin 1970 si Kolegji i Muzikës dhe Arteve të Performancës, ndërsa që nga viti 1998 funksionon si Universitet. Vikena Kamenica është një nga mezzosopranet më në zë në Shqipëri. Fuqia e zërit të saj ka shpërthyer në kryevepra operistike të vëna në skenën e TKOB. Mes tyre veçohen rolet tek “Dasma e Figaros, “Madame Butterfly”, “West Side Story”, “Faust”, “Opera për tre groshe”, “Carmen”, “Il Barbiere di Siglia”, “Falstaff”, etj. Por, edhe në mjaft koncerte të sukseshme në Shqipëri dhe jashtë saj, ku spikat musical “100 vjet Broadway”, në të cilin Vikena Kamenica ishte jo vetëm solistja kryesore e muzikës xhaz, por edhe balerinë. Në vitin 2008, Vikena Kamenica u vlerësuar si ambasadore e kulturës dhe muzikës franceze në Shqipëri, nga Ministria e Jashtme dhe Ambasada Franceze.


*Adaptuar nga shkrimi i Von Gottfried Franz Kasparek

Nga faqja zyrtare e Akademisë Mozarteum në Salsburg - Austri

© Copyright 2007 tema.al.


[ Edited Sun Sep 19 2010, 08:12am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
Gurabi
Tue Dec 29 2009, 05:53pm

Registered Member #1920
Joined: Thu May 29 2008, 09:10pm

Posts: 6466

Party - Club Party
Network:
Global
Start Time:
Friday, January 1, 2010 at 10:00pm
End Time:
Saturday, January 2, 2010 at 4:00am
Location:
240 W52ND STREET, NEW YORK, NY
Street:
240 W52ND ST BETWEEN 8TH AND BROADWAY
City/Town:
New York, NY

View Map
Google
MapQuest
Microsoft
Yahoo
Description
UNITED ALBANIANS IS BACK AND HAPPY TO HELP CELEBRATE THE NEW YEAR, WITH THE AFTER PARTY. CELEBRATE NEW YEARS EVE WITH YOUR LOVED ONES... COME AND PARTY WITH US THE FIRST DAY OF THE NEW DECADE AT CLUB TOUCH....

WE HAVE DJ FATI AND DJ ANDO SPINNING ALL NIGHT LONG... COME AND HAVE FUN AT THE ONLY CLUB PARTY IN MANHATTAN ON FRIDAY, JANUARY 1, 2010....

SPREAD THE WORD...



UNITED ALBANIANS IS PROUD TO PRESENT: THE AFTER PARTY

WE ARE BACK TO BRING YOU ANOTHER HOT PARTY. IF YOU MISSED OUR PARTY LAST YEAR, NOW IS YOUR CHANCE.

DJ FATI AND DJ ANDO SPINNING ALL NIGHT LONG!!!

WHEN: FRIDAY, JANUARY 1, 2010
WHERE: CLUB TOUCH NEW YORK
LOCATION: 240 W52ND STREET (BETWEEN 8TH AND BROADWAY)

FROM 10 P.M.-4 A.M.

ADMISSION: ONLY $20

AGE REQUIREMENT: LADIES 18 TO PARTY(21 TO DRINK), GENTLEMEN 21... PROPER ID REQUIRED, NO EXCEPTIONS!!!!


LADIES FREE FROM 10- 11:30 P.M.

FREE ADMISSION AND VIP SERVICE WITH TABLE RESERVATIONS, PLEASE DO NOT WAIT LONG, LAST PARTY ALL TABLES WERE SOLD OUT. ASK ABOUT BOTTLE SPECIALS WHEN RESERVING...

IF YOU ARE TIRED OF CATERING HALLS THAT YOU GO TO EVERY WEEKEND FOR WEDDINGS AND ENGAGEMENT PARTIES... COME TO THE ONLY OTHER OPTION NEW YEAR'S WEEKEND... " THE AFTER PARTY"...

YOUR HOST FOR THE EVENING: BEKIM TAFILAJ

THE MOST ELEGANT AND SOPHISTICATED ALBANIAN PARTIES IN NYC...

FOR MORE INFO: CALL BEK AT 646-261-6044...

WE LOOK FORWARD TO SEEING ALL OF YOU SOON!!!! HAVE A GREAT HOLIDAY SEASON!


Give the girl the right shoes and she can conquer the world .!!!!!! .......
Back to top
L - N
Mon Feb 08 2010, 01:48pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Shqiptari i vetëm në Sanremo 2010




Intervistë me liderin grupit “La fame di Camilla”
Urime, grupi yt është përzgjedhur për të marrë pjesë në Sanremo, në kategorinë e të rinjve, dhe nuk e ke për herë të parë. A je i emocionuar?

Mua më duket sikur marr pjesë për herë të parë. Këtë radhë shkoj në Sanremo me një këngë të shkruar dhe të kënduar nga unë. Kënga mbart emocionet e mia, në tekst e në muzikë. Sot bëmë provat me orkestrën e Sanremos e ndihem vërtet shumë i emocionuar. Është shumë më ndryshe se herën e parë, jam shumë herë më i emocionuar se herën e parë edhe pse zakonisht ndodh e kundërta, herë e parë është e paharrueshme. Kënga titullohet “Buio e luce”. Edhe Sanremo i këtij viti është disi ndryshe nga të tjerët. Këngët nga do të përzgjidhesh dhjetë për të marrë pjesë në kategorinë e të rinjve mund ishin të gjitha në sitin e RAI-t, në faqet dedikuar festivalit, dhe kushdo mund të dëgjonte këngët e dërguara për konkurrim. U përzgjodhëm ne, i vetmi grup, dhe nëntë këngëtarë të tjerë.

Disku i parë ka edhe një këngë shqip, “Në dorën tënde”, që për një grup italian rock-u nuk është diçka e zakontë...

Jo, jo gabohesh, grupi është italo-shqiptar. Sidoqoftë, për një grup rock-u në Itali është gjë e veçantë e megjithatë ajo këngë u prit shumë mirë. Edhe në koncerte kënga pritet vërtet shumë mirë. Publiku shijon tërësisht muzikalitetin e këngës pa e kuptuar tekstin, e më vonë ndoshta më nisin mesazhe e duan të dinë se ç’them në këtë këngë. Por në shumicën e rasteve nuk u përgjigjem pasi nuk dua t’u them për çfarë flet kënga. Është diçka që dua të mbaj për vete, po ta nxjerr jashtë nuk ka më vlerë. “Në dorën tënde” më erdhi shumë natyrshëm në gjuhën shqipe dhe u prit shumë mirë nga shokët e grupit. Madje ata më shtyjnë gjithmonë të shkruaj në shqip. Dhe në të vërtetë, kam shkruar këngë të tjera në gjuhën shqipe që ende nuk kanë dalë.

Ke ardhur në Bari me familjen, je ai që quhet “emigrant i brezit të dytë”. Të ka rënduar ndonjëherë të qenit i huaj, shqiptar.

Mua nuk më ka peshuar asnjëherë, ndonjë tjetri ndoshta i ka rënduar që unë jam shqiptar. E me habi më ka pyetur : “Ti je shqiptar?”. Por s’kam bërë ndonjë krim ndaj ndihem i qetë. Me këtë dua të them që natyrisht racizmin e kam ndier ndonjëherë, por unë jam kokëfortë e krenar, racizmi nuk më vë poshtë. Ndaj në këtë drejtim, me mua, është si t’i biesh murit me kokë, do të thyesh kokën. Në këtë këndvështrim jam tamam mur, nuk më thyen dot.

Ke Shqipërinë në mendje, në zemër, në këngët e tua. A shkon shpesh atje?

Po, po, shkoj. Këta dy vjetët e fundit jo sepse kam qenë shumë i zënë por sa herë mundem shkoj, kam edhe të afërm atje. Por më shumë se për ta shkoj për tokën, kam një lidhje të veçantë me vetë tokën. Shqipëria është për mua një burim frymëzimi. Sa herë që kthehem nga Shqipëria, shkruaj e shkruaj pa fund.

Bota shqiptare
© Copyright 2007-2009 Bota Sot
trokit ketu


Sukses në natën e parë të operas erotike

Një produksion i ri i operas së Alban Berg "Lulu", për të cilën teatri Grand Theatre i Gjenevës paralajmëroi se ishte i papërshtatshëm për njerëz nën moshën 16 vjeçare, ka mrekulluar audiencën e gjerë të natës së parë pa asnjë fishkëllimë apo mosaprovim, siç pritej të mund të ndodhte.

Paralajmërimi i referohej një pjese filmi pornografik në sfondin e skenës së fundit, ku heroina Lulu përfundon duke punuar si prostitutë në lagjet e varfra të Londrës.

Por lakuriqësia dhe mimika seksuale në skenë gjithsesi bëri vetulla të ngrysen në shfaqjen e të enjtes mbrëma në përshkrimin e saj të një shoqërie pa vlera, por që përputheshin me vetë temën e veprës që studionte joshjen dhe vdekjen.

© Copyright 2007-2009 Bota Sot
trokit ketu


[ Edited Sun Sep 19 2010, 08:14am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Fri Feb 12 2010, 01:56pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Lule Elezi shkëlqen në Vjenë



Nga Express më 11.02.2010 në ora 22:57

Pianistja dhe profesoresha e Universitetit të Prishtinës, Lule Elezi ka mbajtur dy koncerte në Vjenë të Austrisë me 8 dhe 10 shkurt. Ajo ka performuar në sallën e pallatit “Henckel-Donnersbach”, e cila ishte e mbush përplot mysafir.

Ajo ka luajtur nocturnos dhe baladën e kompozitorit Frederic Chopin. Ky koncert është mbajtur në kohën, kur në gjithë botën po përkujtohen kompozimet e kompozitorit polak, Fryderyck Chopin.

Prezantimi i kosovares Lule Elezi ishte aq i mirë, saqë pas koncertit, ajo ka marr oferta për koncerte tjera ndërkombëtare. Në këtë koncert të pranishëm ishin edhe ambasadorët e Kosovës dhe të Shqipërisë, të akredituar në Vjenë.

Në këtë koncert të pranishëm ishin edhe presidenti i Shoqërisë ndërkombëtare të Frederik Chopin, Prof. Dr. Theo Kanitzer dhe njeri që bëri të mundur jetësimin e koncertit, Prof. Johann Günther.

Marre prej Gazeta Express Online
trokit ketu


[ Edited Sun Sep 19 2010, 08:16am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Mon Feb 15 2010, 12:06pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623

“Manon Lescaut” Nikolin Gurakuqi, sot në një shpërthim pasionesh
Regjisori zbulon detajet e veprës së Puçinit, që do të vijë në skenë në datat 14, 16,18 dhe 20 shkurt




Autori i Lajmit: Redaksia

Opera “Manon Lescaut” me muzikë të Xhakomo Puçinit vjen sot si premierë në skenën operistike. Vepra është vënë për herë të parë në skenë në vitin 1893. Irini Nikolla, Shpresa Beka, Eva Golemi, Erlin Zeraliu etj, do të interpretojnë në këtë shfaqje me katër akte. Një histori interesante, një dashuri, e cila do të kthehet në tragjedi, një vepër, që është cilësuar si triumf i kompozitorit të njohur italian Puçini. Dirigjenti i orkestrës do të jetë italiani Gianluca Martinenghi, ndërsa skenografia i është besuar Genc Shkodranit. Kjo opera është vënë me sukses në shumë vende të tjera të botës, ndërsa do të vijë në skenën e TKOB premierë për spektatorin shqiptar në 14 shkurt.
Regjisori Nikolin Gurakuqi i ka filluar përgatitjet qysh sezonin e kaluar për t`i vijuar ato në datën 7 janar e në vijim. Është një opera me katër akte, e cila sjell një histori interesante në fillim të sezonit të ri të vitit 2010. Por sigurisht që kjo nuk është e vetmja vepër e Puçinit që është ngjitur në skenën e TKOB. Kështu, një tjetër pjesë po kaq e rëndësishme është edhe ajo e titulluar “Triptiku”, (“Il Trittico”), që ka ardhur për publikun shqiptar në vitin 2008, në kuadër të 150-vjetorit të lindjes së Puçinit, i konsideruar si një ndër më të mëdhenjtë e fundit të shekullit të XIX-të dhe fillimit të shekullit të XX-të. Ishte një pjesë e Puçinit, e cila erdhi me tre vepra operistike brenda një nate, konkretisht “Il Tabarro”, “Suor Angelica”, “Gianni Schiçhi”, të cilat ishin pjesët që u ngjiten në skenën shqiptare me rastin e 150- vjetorit të kompozitorit italian. Por si do të vijë kjo vepër e Puçinit për publikun shqiptar? E kush mund të japë një përgjigjie më të saktë se sa vetë regjisori Nikolin Gurakuqi…

“Manon Lescaut” vjen sot në skenë premierë në ditën e të dashuruarve, në datën 14 shkurt, ndërkohë që është cilësuar si një nga veprat që përçon mesazhe të fuqishme dashurie?

Kjo ishte ideja e drejtorit të TKOB, i cili mendoi që këtë dramë dashurie ta paraqesë në datë 14 shkurt në skenë. Kjo është një vepër me një fund tragjik me vdekjen e Manonit, por gjithsesi është një histori dashurie që përkon me datën 14 shkurt. Kjo është një vepër që ka pasur një sukses të jashtëzakonshëm në atë kohë kur ajo u shkrua në roman, dhe që nga ajo moment, ajo nuk ka reshtur së pari skenat, ku ajo është muzikuar nga disa autorë. I pari ka qenë Danielo Ber, i dyti Zhyl Mansen dhe i treti Puçini. Sigurisht që këta autorë njëri pas tjetrit kanë revulocionuar këtë vepër nga njëri Manon tek tjetri, dhe kur e pyetën Puçinin dhe i thanë: maestro këtë vepër e ka shkruar dhe Zhyl Mansen, ai u përgjigj dhe i tha: këtë e di shumë mirë, ndërsa ai e ka shkruar veprën me pudër, unë do ta shkruaj me shpirt njerëzor italian, pra me pasion italian.

Çfarë ju pëlqen tek Puçini?

Unë kam vendosur 7 opera të tij në skenë. Ai ka një teatër të fuqishëm, të pasioneve njerëzore që kthehen. Puçini është një dramaturg i fjalës, ashtu si Vagneri. Para se Puçini të shkruante ka qenë në teatër, ku Vagneri krijoi teatrin e tij total dhe ai u ndikua shumë nga gjenaliteti vagnerian, prandaj teatri i Puçinit ka ngjashmëri me teatrin e Vagnerit, por sigurisht që ka dhe specifikën e tij. Dhe në mënyrën e të bërit teatër, Puçini është ai autor i cili pas Verderit, që krijoi teatrin verdian, Puçini krijoi teatrin puçinian, por ne kemi dhe teatrin rosinian. Këta janë autorë që kanë bërë teatrin e tyre në Itali, në Gjermani kemi Vagnerin dhe në Austri ne kemi Mozaritn. Këta janë gjeni, të tjerët kanë shkruar opera të bukura, por nuk kanë shkruar teatro. Puçini është një minierë zgjidhjesh muzikore regjisoriale dhe të gjitha në shërbim të regjisë. Ai e ka librin të mbushur me këto shënime regjisoriale, por sigurisht që regjisori më pas po të dojë e respekton këtë, por ai e ka një rrëfim. Kur vë në skenë Puçinin ke parasysh në radhë të parë një dramaturg. Puçini është një dramaturg i jashtëzakonshëm. Është nga të paktët autorë, kompozitorë që është njohës i shkëlqyer i dramaturgjisë skenike, dhe që e ka tërë partiturën e tij me shënime regjisoriale.

Në këtë kryevepër të Puçinit do të marrin pjesë emra të njohur të skenës operistike. Një vlerësim nga ju për artistët që do të sjellin këtë vepër në skenë?

Gjej rastin që ti përgëzoj që të gjithë artistët. Kanë bërë një cikël provash të shkurtër, por shumë cilësorë dhe janë shumë të përgatitur. Kam pasur një mbështetje totale nga drejtuesit e institucionit për realizimin e provave. Dirigjent dihet që është emri i njohur Gianluca Martinenghi, një emër i njohur në Itali, që dhe ka një përvojë ndërkombëtare, së fundi dirizhoi veprën “Don Zhuan”. Me këtë dirigjent, unë kam vënë në skenë dhe operën “Madam Butterfly” para dy vitesh. Në rolin e tenorit është një tjetër artist i njohur italian Lorenzo Decaro, një tenor i cili ka punuar me përkushtim të jashtëzakonshëm me të tërë Manonët. Në rolin Manonit kemi Etleva Golemin, e cila tashmë njihet për cilësinë e saj artistike, po ashtu është dhe Shpresa Beka që bën një hap përpara me këtë opera pasi kjo është një vepër që mban titullin personazhit kryesor, kemi dhe Irini Nikolla, ku këto të tria ngjasojë, por që kanë dhe tipare dalluese me njëra-tjetrën. Secila ka karakteristikat e veta dhe unë jam mundura që tia ruaj këto karakteristika. Në rolin e baritonit kemi dhe Armando Likën që është një djalë me talent dhe në rolin e plakut Zheronte do të jetë Sidrit Bejleri, i cili tashmë është i talentuara, po ashtu kemi dhe Erlind Zeraliun. Janë dhe Manjola Konjari, Klodiana Laze, Sofika Kola, Denis Skuro, Jani Çekixhi, Genci Vozga, Sokol Tomorri. Kori është pak ndryshe nga netët e tjera. Është një kor i fuqishëm, i cili ka dhe shumë aksion. Në skenë do të jenë rreth 150 artistë, për këtë vepër.

Çfarë do të sillni në skenë me këtë vepër?

Ne do tia nxjerrim ato që mjeshtrit kanë shkruar, pra tia nxjerrim në pah këto vlera kaq madhështore.

E ndërkohë sot jeni një nga emrat më të talentuar të skenës operistike shqiptare. Si ndiheni nga ky vlerësim?

Unë nuk jam nga ata që kanë rendur pas reklamave. Unë në këtë teatër kam 33 vjet që punoj. Kam punuar me disa pikësynime, por që të rris cilësinë e shfaqjeve sa i takon anës regjisoriale. Të vendos në skenë shfaqje me repertor të ri dhe të sjell koncepte bashkëkohore që janë sot prezent në teatrot e botës. Kam vënë shfaqje moderne, por kam vënë dhe tradicionale, po ashtu kam vënë dhe shfaqje midis moderneve dhe tradicionaleve. Pra vitet e shumta që unë kam në opera, më kanë bërë që unë ti vë shfaqjet në të gjitha mënyrat e mundshme. Edhe këtë vepër, “Manon Lescaun”, sa i takon anës skenografike, shfaqjen e kam fokusuar drejt idesë: fati i Manonit, dhe orët e saj të jetës që i kanë mbetur, sepse e gjithë drama fokusohet këtu. Manoni është i destinuar, o të shkojë në kuvend të murgeshave aty ku e ka çuar familja, ose të iki me de Grinj, që dashuron, ose të iki me plakun Zheron dhe ta rrëmbejë ai, pra një nga këto të tria. Dhe fati e hedh tek De Grinj, dhe që nga ky moment jeta e Manonit hyn në një kohë, dhe që nga ky moment numërohen dhe se sa kohë i kanë ngelur. Kjo është e gjithë ideja, dhe skenografi Genc Shkodrani këtë e ka materializuar në një skenografi të bukur.

Xhakomo Puçini

Lindi më 22 dhjetor të vitit 1858 dhe vdiq më 29 nëntor të viti 1924. Mendohet si një nga kompozitorët më të mëdhenj operistikë të fundshekullit të 19-të dhe të fillim shekullit të 20-të. Operat e tij më të njohura janë: “Bohema”, “Toska”, dhe “Madama Batterfly”, të cilat janë ndër më të shfaqurat në repertorin standard. Puçini shkroi 14 opera, dhe shumë këngë, të cilat janë shumë të njohura nga publiku mbarë botëror, veçanërisht aria “Nessun dorma”, nga “Turandot”, e cila u këndua nga Luciano Pavarotti, në vitin 1990 me rastin e Kampionatit Botëror të Futbollit, i cili u zhvillua në Itali. Puçini u lind në Luça, të Italisë në një familje me traditë të gjatë muzikore. Pas vdekjes së të atit Mikele Puçinit kur ai ishte vetëm pesë vjeç, ai u dërgua të studionte me xhaxhain e tij Fortunato Magi, i cili e mbante atë për një student të keq e të padisiplinuar. Më vonë, ai hyri si organist në kishë dhe mjeshtër kori, por ai nuk ishte ende i frymëzuar të bëhej kompozitor operash, gjersa pa një shfaqje të “Aidës” së kompozitorit Xhuzepe Verdit. Ai dhe një shok i tij bënë gati 21 km rrugë në këmbë për të shikuar një shfaqje në Piza. Jeta personale e Xhakomo Puçinit ishte e shumëllojshme dhe e larmishme, sikurse edhe operat e tij, por vetëm së fundi kanë dalë në shesh fakte të tjera tronditëse. Bëhet fjalë për një histori të jashtëzakonshme tradhtish, xhelozish dhe hakmarrjesh, që vazhdon të ndikojë në jetën e pasardhësve të tij edhe sot e kësaj dite. Xhakomo Puçini ishte kompozitori më i suksesshëm për sa u përket fitimeve të fituara nga puna e tij. Kur ndërroi jetë në vitin 1924, pasuria e tij, në standardet e sotme, arrinte në 260 milionë dollarë. Pjesa më e madhe e kësaj pasurie u krijua gjatë viteve 1895-1904, kur mjeshtri nxori në dritë tri prej operave më të luajtura në skenën botërore: "La Boheme", "Tosca" dhe "Madama Butterfly". Pas këtyre sukseseve, ai u tërhoq në njëfarë mënyre, duke lënë të pambaruar "Vajza e Perëndimit". Kur e përfundoi, ajo, gjithsesi, nuk ishte në lartësinë e tri operave të tjera.


Ky lajm është publikuar: 14/02/2010


2001-2004 Ballkan.com
trokit ketu


[ Edited Sun Sep 19 2010, 08:21am ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
Gurabi
Mon Feb 22 2010, 04:43am

Registered Member #1920
Joined: Thu May 29 2008, 09:10pm

Posts: 6466
26 .shkurt .2010 se paskan ngaterru daten


[ Edited Mon Feb 22 2010, 04:44am ]

Give the girl the right shoes and she can conquer the world .!!!!!! .......
Back to top
Gurabi
Fri Mar 05 2010, 04:01am

Registered Member #1920
Joined: Thu May 29 2008, 09:10pm

Posts: 6466



Give the girl the right shoes and she can conquer the world .!!!!!! .......
Back to top
Gurabi
Tue Apr 06 2010, 06:49pm

Registered Member #1920
Joined: Thu May 29 2008, 09:10pm

Posts: 6466




Give the girl the right shoes and she can conquer the world .!!!!!! .......
Back to top
L - N
Sun May 09 2010, 12:58pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Shqiptarët pushtojnë Operën Mbretërore të Londrës

Dërguar më: 09/05/2010 - 14:43

Ermonela Jaho dhe Saimir Pirgu janë rikthyer në Londër, ku do të pushtojnë skenën.


Saimir Pirgu


Ajo çfarë ata bëjnë zakonisht me skenat ku shkelin, pritet ta bëjnë me Operës Mbretërore në Londër. Kështu, dy yjet e lirikës shqiptare, Ermonela Jaho dhe Saimir Pirgu takohen si protagonistët kryesorë të operës “Traviatta” në “Royal Opera House Covent Garden” të Britanisë së Madhe. Opera do të vihet në skenën angleze në datat 11, 14, 19, 21 dhe 24 maj. Tenori dhe sopranoja do të jenë në rolet kryesore të saj në pesë net interpretimi. Për artistët shqiptarë, Jaho dhe Pirgu është hera e parë që luajnë në një premierë së bashku si protagonistë të këtij kalibri në një skenë operistike botërore. “Traviatta” e Xhiusepe Verdit, kështu do ketë një prej sopranove shqiptare me famë botërore dhe një prej tenorëve më të mirë shqiptarë. Edhe pse kanë marrë vlerësimet maksimale të kritikës, Shqipëria i njohu dhe i pranoi me vonesë. Që të dy i kanë provuar skenat më të famshme operistike të botës dhe që të dy e kanë mahnitur publikun në Londër.


Ermonela Jaho


Soprano dramatike, Ermonela Jaho, në vitin 2009 zëvendësoi Anna Netrebkon në momentin e fundit, në rolin e Violetës në operan “Traviatta” në një udhëtim New-York-Londër, që duket se i ndryshoi krejtësisht karrierën e saj operistike. Pirgu e ka prekur skenën londineze vite më parë, ku është kthyer në protagonistin kryesor të mbrëmjes në sallën qendrore të “Royal Opera House”, në Covent Garden Londër duke i habitur të gjithë. Ai për 90 minuta ka luajtur në rolin e Rinuçios. Publiku britanik ka vlerësuar zërin e Pirgut dhe është habitur për moshën e tij të re, duke marrë përsipër interpretimin e një opere të vështirë. Ishte hera e parë që britanikët patën mundësi të ndjekin nga afër talentin shqiptar të Pirgut, i cilësuar nga kritika austriake si “Pavaroti i ri”. Pak kohë më parë, Zhani Ciko, drejtori i Teatrit Kombëtar, qe shprehur për “Gazetën Shqiptare” se ai do të ishte në Shqipëri për një recital në datën 15 maj. Ndërsa sopranoja Ermonela Jaho u tha se do të vinte të interpretonte protagonisten e një opere, në skenën shqiptare. Megjithatë, deri tani informacionet nuk janë të sigurta sa i takon datave që ajo do jetë në Tiranë.
Vlerësimet
Për Pirgun ka pasur shumë nga ata që e kanë konsideruar “Pavaroti i ri”, të tjerë e kanë quajtur një “Anton Darmota”. Kështu do të shkruhej në faqet e një prej revistave kulturore më të rëndësishme austriake, “Buhne” (“Skena”), për të. Saimir Pirgu bashkëpunon me dirigjentët më të njohur të orkestrave si Claudio Abbado, Lorin Maazel, Daniele Gatti, Seiji Ozawa, Franz Welser Möst, Gustav Kuhn, James Colon, Antonio Pappano dhe Nikolaus Harnoncourt. Midis roleve më të duartrokitur të tenorit të ri shqiptar mund të përmendim, Don Ottavion nga (‘Don Giovanni’), Ferrando-n në ‘Così fan tutte’, ‘Elisir d’Amore’ (Nemorino), Rinuçio te Gianni Schiçhi, Falstaff (Fenton), Alfredo Germont (‘La Traviata’), Rigoletto (‘Duka i Mantovës’). Kohët e fundit ka interpretuar rolin e Idomeneut me Nikolaus Harnoncourt në ‘Styriarte Festival’ të Graz-it. Debutimi i tij i parë amerikan u bë në Los Angeles Opera (roli i Rinuçio-s tek “Gianni Schiçhi”) nën drejtimin e Woody Allen. Edhe për Ermonela Jahon vlerësimet kanë qenë pafund. “…Pa diskutim, si një nga 2 ose 3 Violetat (‘La Traviatta’) më të mëdha të kohës sonë, Ermonela Jaho është shfaqur në majat e karrierës së saj: paraqitje rinore, rrezatuese në feminilitetin e saj, me një sensualitet të pakrahasueshëm. Triumfuese ndaj të gjitha vështirësive që paraqet aria ‘Sempre Libera’ dhe me mjeshtëri (çfarë timbri i artë!), sopranoja shqiptare mundet të realizojë me lehtësi gjithçka, madje edhe pëshpëritjen, me një kontroll të përsosur frymëmarrjeje që të lë pa fjalë kur thotë: ‘Dite alla giovine’. Ne përkulemi përpara kësaj performance, duke shprehur admirimin më të madh dhe shpresën që në një të ardhme të afërt, sopranoja e madhe Ermonela Jaho të mund ta shfrytëzojë deri në maksimum talentin e saj të mrekullueshëm”, - qe shprehur Arnaud Buissonin në ResMusica.com, në Paris të Francës.

Copyright 2007 Gazeta Shqiptare
trokit ketu


[ Edited Sun May 09 2010, 12:59pm ]

Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Sun May 09 2010, 01:19pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Ismet Peja, thesar i këngës popullore



Besa Dodaj

Energjik dhe i pakompromis, kur ishte në pyetje muzika, ruajti dhe kultivoi vlerën më të madhe, e cila na ka përcjellë gjatë gjithë ekzistimit tonë kombëtar.
Qyteti i Gjakovës ka nxjerrë nga gjiri i saj shumë artistë, një ndër ta është dhe i madhi Ismet Peja, për të cilin do të flasim në këndin kushtuar jetës dhe veprës së artistëve shqiptarë. Një artist, që është dalluar për interpretimin e veçante të këngës qytetare shqipe. Thonë se kultura është emblema e një shoqërie, atëherë kur asaj i kushtohet kujdesi i duhur, kështu është dhe Ismet Peja, falë talentit dhe interesimit të tij, cili u bë jo vetëm emblema e muzikës popullore por edhe shpirti i këngës popullore, një legjendë e gjallë. Ai lindi në qytetin e Gjakovës më 27 prill 1937 dhe që në fëmijërinë e hershme, filloi të merrej me muzikë. Ndërkaq sukseset më të mëdha i arriti me shoqërinë muzikore “Hajdar Dushi” në vendlindjen e tij, me të cilën shoqëri kishte prezantime të shumta në ish-TVP dhe Radio Prishtinë. Albumi i tij i parë doli në vitin 1986 me orkestrën e "Hajdar Dushit" dhe deri më tani ka publikuar një numër të madh të albumeve muzikore, me këngë qytetare shqipe.

Energjik i pa kompromis, kur ishte në pyetje muzika, ruajti dhe kultivoi vlerën më të madhe të popullit tonë, e cila na ka përcjellë gjatë gjithë ekzistimit tonë kombëtar. Muzika për të është diçka hyjnore, një dashuri dhe profesion, që e ka përcjellë tërë jetën. Interpretimi, dimensioni ekzekutues i tij në veçanti me një timbër të qartë dhe idomatik, ka ruajtur jo vetëm esencën e këngës, por edhe duke i përpunuar në tërësi parametrat muzikor. Të tjerat e kanë cilësuar si këngëtarin, që shpreh dimensione të reja dhe pretendon, që atë këngë jo vetëm ta shpreh në origjinalitetin e vet, por edhe me një muzikalitet ekuivalent, të shpreh këtë dhunti të tijën.

Muzika popullore nuk është vetëm formë e traditës dhe kulturës popullore shqiptare, por diçka më tepër, përsosmëri. Me këngën, Ismet Peja gjithnjë ka shprehur universalen përmes individuales, duke i dhuruar kënaqësi spektatorit prezent jo vetëm në sallë, por edhe me gjerë, sepse sajoi mbivlerën dhe konceptin në të interpretuar.

Ai ka kënduar nëpër shumë koncerte, por koncerti, që do të mbahet në mend për shumë kohë, është pa dyshim koncerti në Kalmegdan të Beogradit, ku ishin prezent mbi 15 mijë shikues. “Ishte viti 1959, kur ai doli me veshje kombëtare në skenë dhe natyrisht u prit me fishkëllima, por kur filloi këngën ‘O zambaku i Prizrenit’, u dëgjua një duartrokitje e madhe dhe gjatë tërë kohës u përcjellë me një entuziazëm të veçantë prej publikut në sallë” shprehet kompozitori Akil Koci, për mikun dhe kolegun e vjetër në një nga shkrimet e tij. Ismet Peja, për secilën këngë ka shprehur destinacione të veçanta dhe ishte gjithnjë pikësynimi kryesor i aktivitetit të tij artistik. Në kontekstin muzikor, ai paraqet një figurë komplekse dhe shumë dimensionale, mirëpo arti i të kënduarit nuk ka kurrë fund dhe pikërisht aty qëndron edhe bukuria e saj, sepse artistët e vërtetë mundohen të arrijnë në atë pikën kulminante të artit të të kënduarit. Dhe këtë Ismet Peja e ka arritur me interpretimin e këngës popullore shqipe, me të cilën vazhdon edhe sot të paraqes madhështinë e kohës sonë. Ai është padyshim kolosi i muzikës popullore shqiptare dhe më shumë se gjysmë shekulli është i pranishëm në skenë, ku shpalos shpirtin e artit përmes këngës, të cilën publiku gjithnjë e ka admiruar


© Copyright 2007-2009 Bota Sot
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Tue May 11 2010, 12:01pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Interview: Rising tenor Saimir Pirgu on The Royal Opera's La traviata



"Whenever I'm not feeling happy, I think back to the start and say to myself, "Look how far you've come."'


Every time The Royal Opera revives its Richard Eyre production of Verdi's La traviata, it's quite an event. Last time saw the return of the original director to lead Renee Fleming through a radical revision of his initial ideas, and the previous occasion saw young Albanian soprano Ermonela Jaho taking over most of the run from Anna Netrebko after a sensational first night.

Now Jaho is back for a new revival, and she'll be partnered by her fellow countryman Saimir Pirgu, the young tenor who made an acclaimed debut here a couple of years ago in the Richard Jones staging of Gianni Schicchi. Although a mere 28 years old, Pirgu has already sung in all the world's big houses, including Vienna, La Scala and the Met, so it seems we can look forward to an Alfredo who's both world-class and the right age. I caught up with him just before the first night of the Covent Garden run to ask him about his career so far.

First, we talk about Alfredo. 'This is my eighth production of Traviata,' he says, 'and I change it every time. For instance, the Covent Garden production is traditional and classic, so I need to act in a slightly more formal manner. But I think that the character of Alfredo is somewhere between me and "Saimir the tenor". He's a little bit traditional and passionate. He's not a very intellectual or intelligent person. He's just a cute guy from the province who's in love with this wonderful woman. He's very simple, and obviously I'm not that simple! But I feel I can bring something of myself to him.'

I mention Jaho's name, and it turns out they've known each other for years. 'Oh, she's amazing!' he says with genuine enthusiasm. 'We did L'elisir d'amore together in Albania in 2003, when I was just 21. I haven't seen her since then, and when I was hired to do this Traviata I didn't know it was going to be with her, but then I suddenly heard it was her! I heard how fantastic she was when she took over from Netrebko here a couple of years ago, and she's been wonderful in rehearsals. It's lovely for two people from the same country to work together – we can talk directly to one another, and I can see the connection between us in her eyes.'

The cast also features the megastar Germont of Dmitri Hvorostovsky. 'It's my first time with him, but it's fantastic,' says Pirgu. 'He's very professional, and a genuinely good guy. And of course, he's really big in London – it's my second time here, but Dmitri has been here for twenty years. I'm happy to be in this cast, because we're all friends and are working together as a team. I really hope to be at my best for this Traviata debut at Covent Garden.'

I mention the Gianni Schicchi that marked his Covent Garden debut, and Pirgu confesses that 'It was amazing to work with Pappano and Bryn Terfel. I love the opera house here, because it's very professional but at the same time friendly. You can see that the people are happy to have you here. If I'm in Vienna or La Scala, they're a little bit formal, but here and at the Met they're very cheerful and friendly. And I love London.'

Pirgu has also appeared in a production of Schicchi by Hollywood legend Woody Allen. 'It's very different,' says Pirgu. 'He's such a man of Hollywood! But he was very simple. He doesn't speak too much, and when he spoke we needed a translation because of his American accent! It was very different: he kept encouraging us to be natural and normal, and avoid all the artifice. I think he initially found it a little difficult to work on a big stage, but we tried to make him feel more comfortable with it, and it turned into a fantastic production. Everyone found it a great experience to work with him.'

I ask him about his future plans. 'After this, I'm going with Ermonela to do a big gala concert in Dortmund, and then for the first time in five years I'm having a big break of two months. In September, I'm doing Romeo and Juliet in Italy, and then on to Vienna for a new production of Don Giovanni, followed by a new Magic Flute at La Scala. I also have Washington, Los Angeles and San Francisco coming up.'

Pirgu is only 28 years old and has already sung all over the world. Isn't there a danger that there's not much left for him to do? 'I don't have that many ambitions left at the moment,' he confesses. 'I'm very lucky to have sung everywhere in my five-year career: La Scala, Vienna, the Met, Covent Garden. And I'm not just appearing there once: I keep being asked back. That's enough for me; I don't want to be the best tenor in the world, because with twenty-eight of us out there, it's impossible. I'm taking my time. I'm just working on lyric Mozart and Verdi roles, and not trying to do too much.

'Last year, though, I had a new challenge. I did Idomeneo at the Zurich Opera House with Harnoncourt. It was a great production and a fantastic experience – it's on Sony DVD now. It was quite unusual for me to play this sort of older character, and I was worried in advance about some of the critics, who were asking "Why is Harnoncourt doing Idomeneo with a young lyric tenor rather than a baroque tenor?" But he likes the sound, and he wanted to search for something different. It was quite a big deal for me: I was up against people like Filianoti and Francesco Meli. But it turned into a great experience. I would do it again with Harnoncourt like a shot.'

Looking at his repertoire at the moment, I ask Pirgu whether he isn't a bit bored by playing so many love-sick young men. But he's perfectly contented. 'I'm very happy to be doing these roles. And they are by no means simple: Edgardo in Lucia has all kinds of problems with his family, and the Duke of Mantua has a very complex personality – I love doing him. And the roles I play in Don Giovanni and Cosi could not be more different from one another! Even with slightly less interesting people like Alfredo and Romeo, the music makes the roles more exciting. It's not just the text: it's everything together that makes it interesting. I'm looking forward to doing my first Romeo in Italy with Daniel Oren in September.'

He doesn't plan to add too much to his repertoire in the near future, though. 'I'm happy for the next few years with what I have: I don't feel I need to do any more. Thank God, I can sing Mozart, Donizetti and Verdi, and that's a lot of roles. I just need to take my time. I want to wait and see what happens with my voice before deciding on the new things. When I started off, I had a very small, fine voice, and it has changed every day and got better and better. Maybe I'll work up to Boheme and things like that, but I want to go slowly with it. People try to do too much nowadays: one day it's Cosi and the next it's Andrea Chenier. I don't want to make that mistake.'

I'm curious about Pirgu's artistic relationship with Pavarotti and Domingo, both of whom helped him on his way. 'I started with Pavarotti because he was my teacher and we were good friends. Then in 2009, I did Cyrano de Bergerac in Paris with Placido. And after you get to know these people, you realise how much you can learn from them. In particular, you learn what you can be: I try to take their very best qualities and use them myself. They're two of the biggest artists of all time. It was interesting to be with Pavarotti and to try everything, but I was very young at the time. But with Domingo, we were singing together and were onstage together, and that was a wonderful experience.

'I try and listen as much as possible to all the great singers of the past – Del Monaco, Gigli, Corelli, Caruso – because when you hear everything, you can take what you want.

'With Domingo and Pavarotti, it was a case of taking the vocal aspects of one and the artistry of the other. Seriously, Domingo was amazing. Pavarotti was concerned with the quality of the sound: he wanted the correct pronunciation and vocal position. So I took the technique from him, because in order to be more than just good, you have to be more technical in approach. And he wanted everything to be more natural. He insisted on working on the passaggio every day, for instance. Everything was very technical. From Domingo, you take life: when he's onstage, he's captivating. And now he's asked me to come to Los Angeles and Washington, where he's Artistic Director.'

Pirgu also has a CD available, entitled Angelo casto e bel, on the Universal label. His reaction to mention of this is interesting. 'I made it in 2004, after the Salzburg Festival,' he explains. 'My appearance that summer had a huge effect: everyone suddenly wanted this 22-year-old Albanian tenor who was singing in Salzburg so young. Universal came to me and asked if I wanted to do a CD. But for me, it wasn't quite the right time: my experience was limited to the Rossini Opera Festival and Vienna. So I was very sincere with the record company, and said I didn't need a CD at this stage. I didn't want to do a CD to say "I'm a big tenor, I am the best." So we agreed that it would be more of a document of where I was at that point. And subsequently, I've had various offers to make another one, but I want to wait and ensure I'm ready for it.'

One of Pirgu's most significant appearances in recent times was in a TV production of Boheme in Switzerland. It was filmed live in the high-rise apartment complex in the suburbs of Bern, and was watched by millions of people. 'For the people that don't know opera, it was an amazing production. It wasn't for regular opera goers; it was for the two million people that didn't know anything about opera. They cancelled the news so that it could be broadcast! It was a very accessible production. I saw some rave reviews and some negative ones, but this was for normal people, not critics. I loved doing it. It's like at the Met with the live telecasts: it's great for the young people who aren't in contact with opera already – for people who don't usually have the opportunity, or don't know whether it's really for them.

'We need something new: there are so few recordings made nowadays. It used to be the case that four or five million people would buy a classical CD, but now you're lucky to get 20,000. We have to make it all more interesting for people.

'Working for young people is very important for me. There's nothing for them. In South Europe especially, the situation isn't good. Italy has the most important repertoire for opera, but when I'm singing there, I don't see young people: they're all old. It's worrying. It's not my job, of course, but we need to do more. When I was asked to do the Boheme, I said yes immediately. It's important to me.'

I ask the tenor whether he feels there's more pressure on him because he's so young, but he says, 'I don't think so. After Salzburg, things became easier for me. And I don't sing things that I can't do, so I don't feel too much pressure. I'm singing Alfredo because I'm sure I know how to do it. I don't sing Cavalleria or Tosca because although I might be able to do them, I'm not secure about them at this stage. God gave me my voice, and I need to protect it.'

Pirgu's rise to fame is the classic rags-to-riches story: 'I came from a normal family, and was born in an industrial city. I started with the violin, and took my exams on the instrument. But then I saw Pavarotti's concert at Caracalla, and afterwards I kept playing it over and over and sang along with him. Then I went to school and sang for my teacher, and I was sent to Tirana to train. It was a difficult time for Albanian people, and it wasn't the best place for me, so my father agreed that I should go to Italy to study. That was a difficult decision for me, because the immigration situation was complicated. Thankfully, the situation is changing, and things are better in Albania. I'm very happy for the first period in my life, because if you have everything, you don't have to push for something different. Whenever I'm not feeling happy, I think back to the start and say to myself, "Look how far you've come."'

By Dominic McHugh

La traviata opens at Covent Garden on 11 May 2010.

Source: musicalcriticism.com
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Thu May 13 2010, 04:20pm
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
La traviata at Covent Garden




Ermonela Jaho returns to the role of Violetta — and proves that she has got what it takes to draw an audience in her own right
Neil Fisher

Few would have envied Ermonela Jaho’s task the last time the Albanian soprano sang the heroine of La traviata in London. Back in 2008 she flew into Covent Garden as an eleventh-hour substitute for an ailing Anna Netrebko, international diva du jour. Now she returns to the role of Violetta with her name on the bill — and proves that she has got what it takes to draw an audience in her own right.

I’ve seen and heard subtler and softer Violettas, but Jaho’s challenge — as it is for every prima donna in any of the Royal Opera’s reheated airings of Richard Eyre’s 1994 production — is to give a now tepid staging some degree of heat. She does that, whether it’s as the flirty courtesan from Act I who’d rather pick out glitter from her decolletage than notice Alfredo’s rapt attention, or as the consumptive prostitute raging against the dying of the light with unusual ferocity.

Jaho has something to learn about fully inhabiting a role as treacherously multifaceted as Violetta. Her voice is less warm than it is dark-toned and sometimes metallic in edge; the strong colours and accents she uses can go against the limpid dignity of Verdi’s sung lines (Act I’s japes also caught her singing more to the stalls than to the other singers). But there was star quality brimming from the bleached whisper she eked out of her farewell to life (Addio del passato) and as she galloped around the stage in her final moments — one of the more spontaneous relics of Eyre’s staging that it’s nice to see back — by rights plenty of tear ducts should have been brimming as well.

Jaho is partnered by another young Albanian, the tenor Saimir Pirgu, singing Alfredo. After a stiff start he scores big on graceful tone and phrasing; missing is any sense that the boy from Provence at large in Paris is more than a wimpy dreamer. The masterclass in vocal style here comes from Dmitri Hvorostovsky (pictured with Jaho), here an implacable, pitiless patrician as Alfredo’s stern father and singing with such syrupy sophistication that the volatile Violetta is putty in his hands.

Conducting, Yves Abel gives the score some French polish, ensuring smooth playing and sympathetic rapport with his singers. That isn’t quite enough to bring spark and dynamism to a production whose benefits remain, at best, leaving some freedom to the singers to bend its conventions. Among the bit-parts, Robert Lloyd’s empathetic Dr Grenvil and Kai Rüütel’s Flora do their best to comply.

Box office: 020-7304 4000, to May 24


Source: Copyright 2010 Times Newspapers Ltd.
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
L - N
Sun Sep 19 2010, 08:03am
Registered Member #1228
Joined: Wed Sep 12 2007, 10:00am

Posts: 10623
Shpresa Gashi, një ikonë që lidh dy shekuj




Dërguar më: 12/09/2010 - 13:34


Musa Ahmeti Flora Durmishi

Shpresa Gashi është një artiste e madhe, një boheme e vërtetë e muzikës shqiptare. Është yll, por, në të njëjtën kohë sillet fare zakonshëm, thjesht e normalisht, siç dinë të sillen vetëm njerëzit e mëdhenj artistët dhe krijuesit. Një grua e mrekullueshme, fisnike dhe tradicionale njëkohësisht. Si artiste është dhe do të mbetet e njohur për kualitetet e jashtëzakonshme të zërit të saj, për timbrikën e veçantë ose siç do të thoshte studiuesi i madh i muzikës shqiptare, Ramadan Sokoli: “Shpresa këndon shqip dhe ka timbrin shqip”. Një zë i pasur, fisnikërues, por edhe një paraqitje e jashtme, gjithashtu, e mrekullueshme. Shpresa nuk imiton askënd, ajo është vetvetja. Ajo arriti me punën dhe me aftësitë që i ka dhuruar Zoti ta krijojë individualitetin e saj, si në muzikë ashtu edhe në paraqitjen e jashtme dhe në stilin e veshjes. Një intervistë, madje edhe dy apo tre, janë shumë pak për ta njohur Shpresa Gashin dhe botën e saj. Madje edhe po të flasësh çdo ditë me të, thonë ata që e njohin, nuk mjafton ta njohësh atë, sepse çdo ditë nga ajo mund të mësosh diçka të re, të panjohur më parë për të.

Shpresa dje dhe Shpresa sot, një hap qe lidh dy shekuj...

Konstatimi juaj është interesant! Përsa kohë që ish-Jugosllavia ishte stabile të gjithë kishim sado kudo një siguri dhe stabilitet, si në planin familjar ashtu edhe në atë shoqëror. Sidomos në planin psikologjik, kishim siguri. Për të gjitha të këqijat e akuzonim shtetin dhe popullin sundues. Ne ishim të mirët, ata ishin të këqijtë. Kjo formulë krijonte një kompaktësi mes nesh. Ne ishim ne, ata ishin ata dhe faji gjithmonë u takonte atyre.

Po për ju cila kohë ka qenë më e mirë, cila ju ka pëlqyer më shumë?

Sot kemi telashe me emërtimin e fajtorit, ku ta shprehim mllefin tonë, s’dimë kujt t’ia lëmë kilen. Kemi shumë telashe, nervozizëm, papunësi, anarki, pasiguri, pandershmëri.... Dhe, ajo harmoni e dikurshme, në mes shqiptarëve, çdo ditë e më shumë po zhduket. Ka të tillë që vazhdojnë të fajësojnë përsëri të tjerët: dikur serbët, sot ndërkombëtarët por, duhet thënë se ndërkohë edhe kemi mësuar ta kritikojmë pak edhe veten ashtu siç bëjnë popujt e civilizuar. Më duket se duke e kritikuar veten i konstatojmë të metat tona dhe kështu dalëngadalë ecim para.

Po muzika sot, cili është mendimi juaj për të?


Mundësitë teknike janë shumë më të mëdha tani (muzika e kompjutërave). Sot edhe maqedonasit kompozojnë për shqiptarët, edhe serbët edhe bullgarët...
Më shumë më pëlqen kjo kohë se është më reale. Të mirat dhe të këqijat i bëjmë vetë. S’ka më alibi, jemi këta, jemi ata. Koha e përrallave ka marrë fund. Në mesin e krijuesve paska shumë antishqiptarë të pamëshirshëm që shkelin jo vetëm idealet por edhe normat elementare: vjedhin, abuzojnë, korruptojnë, keqtrajtojnë, vrasin etj...

Po me muzikën si qëndron puna?

Me ardhjen e demokracisë u krijua mundësia e lirisë së veprimit dhe mendimit. Sot çdokush ka të drejtë të merret me çka dëshiron mirëpo fatkeqësisht dëshirat me mundësitë nuk janë njëlloj, meqë Zoti kështu i ka falë punët. Shumë dështojnë në çdo lëmi: duke filluar që nga biznesi deri në krijimtarinë artistike. Kohët ndërrojnë, së këndejmi edhe mënyra e krijimtarisë. Mund të thuhet se sot nuk ka krijimtari të pastër autoriale. Sot më shumë se gjysmën e punës e bën kompjuteri dhe stabilimentet e tjera teknike. Këngët ngjajnë si veza-vezës, plagjiatura është legalizuar, ngase autorësia, sidomos sa i përket ritmit. Autori i sotëm nuk krijon, por zgjedh. Rastis që tre-katër autorë zgjedhin të njëjtin ritëm. Jemi në një fazë që veçoritë muzikore kombëtare humbin cilësitë dalluese. Jo vetëm huazimet, që janë bërë normale, por edhe autorët e huaj haptas kompozojnë këngë për interpretët shqiptarë. Kështu që sot, në rrafshin e muzikës moderne, nuk a dallim mes kulturave muzikore. Në këtë fazë të globalizimit muzika e popujve të vegjël humb veçorinë e vet.

Po, pse ndodh kjo, sipas mendimit tuaj?

E gjithë kjo është e lidhur me zhvillimin ekonomik të popujve. Ata që janë më të zhvilluar ekonomikisht, imponojnë kulturën e vet. Sensibilitetet e tyre bëhen trend botëror. Shpeshherë ndodh që në provincat e ndryshme të planetit ngulitet një trend dhe vazhdon të kultivohet edhe pse në qendrën prej nga ka ardhur është parë demode ose është harruar fare. Jam e bindur që në provincat e ndryshme të botës, si në Kosovë bie fjala, Rrepi dhe ARB-i vazhdon të kultivohet, edhe pse në vendet e origjinës është bërë bajat.

Shpresa, pse disa drejtime pranohen më lehtë e disa më vështirë?

Do ta përforcoj, pyetjen tuaj me një pyetje timen. Pse jo, Lorena MeCenit ta zëmë, një interprete e shkëlqyer e baladave? Pse kaq shumë rep e jo baladë? Përgjigja është e thjeshtë: Repi buron nga shtresat e ulëta të popullsisë me probleme sociale. Përmes këngës protestohet duke shfryrë mllefin dhe kështu çlirohet një shtresë e madhe e popullatës nga frustracionet. Situata sociale dhe politike në Kosovë ishte e ngjeshur me tensione të natyrave të ndryshme dhe repi ishte mënyra më e përshtatshme e shfryrjes. Është me interes të theksohet se repi kosovar është më i zhvilluar se sa në viset e tjera shqiptare.

Pse kjo specifikë, a ka ndonjë analizë. Si shpjegohet kjo?

Kjo shpjegohet me faktin se rinia kosovare përjetoi një kohë të gjatë nën një klimë të represionit të vazhdueshëm. Në kushtet e tilla u farkua ai shpërthim i revoltës ndaj çdo standardi. Madje, madje edhe gjuhësor. Gjuha e repit kosovar është kosovare!

E kujtoni këngën e parë me të cilën u dallua prirja juaj për këndim?

Kënga e parë ishte “Këndo kitarë me gjuhën time”, të cilën më vonë, në rininë time të hershme, e këndoja së bashku me Jusuf Gërvallën, në përcjellje të kitarës së tij. Ata që e kanë njohur Jusufin, e dinë se ai nuk ka qenë vetëm patriot i rrallë, por edhe artist i vërtetë i këngës dhe poezisë.
Shpresa, ju keni punuar në RTV të Prishtinës çfarë mund të na thuash për këtë kohë!
Angazhimi im në TVP përputhej me përfundimin e studimeve. Themelimi i këtij institucioni aso kohe ishte ngjarje e madhe, çdokush donte të punonte në të: gazetarët, inxhinierët, juristët, krijuesit e ndryshëm. Krijuesit e ndryshëm linin vendet e punës nëpër institucione të tjera dhe kalonin në RTP. Mediumi i ri u bë hit. U pranova menjëherë. Në atë kohë dhe në çdo kohë, mediumet elektronike kanë mundësi shumë më të madhe të ndikojnë në opinion, dhe në çdo segment të shoqërisë, në kulturë, politikë, sport etj. Edhe në Kosovë fituam një instrument që çdo ditë masovizonte vlerat. Për ta kryer këtë mision duheshin kuadrot. Hapja e televizionit krijoi një nevojë për profile të specializuara që deri atëherë nuk kanë ekzistuar. Për të plotësuar atë kërkesë, në atë kohë dërgoheshin shumë të rinj për specializime në qendrat e tjera televizive në vend e në botë si gazetarë, kameramanë, inxhinierë etj. Shumë shpejt u plotësua si në planin teknik, artistik, figurativ, gazetaresk etj. Në ato vite u bë një bashkëpunim shumë i frytshëm në mes të krijuesve të vjetër siç ishte Fahredin Gunga, Petrit Dushi, Ismail Bajra, Riza Alaj, Besim Sahatçiu, Ekrem Kryeziu, Shahin Kryeziu, Nazif Perjuci, Xhevat Juniku, Samedin Mumxhiu dhe kuadrot e gjeneratës së re siç ishin: Eqrem Basha, Arbër Xhaferri, Hysen Mika, Ali Llunji, Skënder Blakaj, Rudolf Sopi, Akil Koçi, Severin Kajtazi, Mehdi Bajri, Drita Gërmizaj, Veli Vraniqi, Agim Kasapolli, Fahri Axhanela, Fatos Kadiu, Sahit Kokoli, Fahri Pallaska, Fatmir Bajrami, Lumnije Tufa, Bejto Jusufi, Violeta Rexhepagiqi etj. Me këto kuadro, kërkoj falje nga ata që kam harruar t’i përmend, ne krijuam një televizion konkurrent në nivelin jugosllav. Pas fillimit të ri, në vend të kontinuitetit, vazhdimësisë, udhëheqësit e televizionit të ri, zgjodhën variantin e diskontinuitetit; në vend të shfrytëzimit të përvojave të vjetra u zgjodh rruga e gabuar dhe më e kushtueshme e krijimit nga e para e një televizioni të ri me kuadro që sërish duhej të specializoheshin. Sot njerëz inkopetentë, dje dhe sot, vendosin për çështje të ndjeshme kulturore si bie fjala: a duhet zonja Nexhmije Pagarusha apo unë të marrim pjesë në koncertet humanitare etj?

Shpresa, a ke pasur dilema, në përzgjedhjen e repertorit tënd, të zhanrit ta zëmë?

Kryesisht nuk kam pasur dilema dhe atë për dy shkaqe: për shkak të edukimit tim profesional që më mundësoi të vlerësoj dhe dalloj vlerën nga e kundërta, nga antivlerat, si dhe mundësitë e mia vokale për shkak se jam thellë brenda tabanit kulturor kombëtar të traditës sonë muzikore.
E filluam bisedën me Shpresën e shekullit 20 dhe Shpresën e shekullit 21.

Cila është periudha më e begatshme më produktivja dhe pse?

Janë disa periudha të begatshme në zhvillimin e një populli. Ata që i kuptojnë këto punë thonë se Kosova hodhi shtat në vitet e 70-ta. Këto vite ishin vendimtare për proceset që do të zhvillohen në të ardhmen.

Pse i jepni kaq shumë rëndësi kësaj periudhe? Ku qëndrojnë meritat?

Pyetje me vend, përgjigja është shumë e thjeshtë. Në këto vite filluan të hapen institucione shtetërore, kulturore, informative etj., të cilat u bënë bartëse të zhvillimit të gjithanshëm. Unë pata fatin që të isha njëra nga të punësuarit e parë në TV të Prishtinës në vitin 1974- 1975, apo 1976 nuk jam e sigurt. Redaksia e programit televiziv në gjuhën shqipe që aso kohe transmetonte programin në gjuhën shqipe nga Beogradi u bart në Prishtinë. Ishte shans i mirë për rininë e atëhershme që bëhej themeluese e një institucioni kaq të rëndësishëm që do të bëhej bartëse e zhvillimit kulturor informativ, gjuhësor dhe kombëtar në përgjithësi.

Ju në televizion, në atë kohë, jeni pranuar si prezantuese! U pranuat se ishit e bukur, e zgjuar, e mençur, apo për të gjitha këto?

Po, merre me mend, unë konkurrova për dy vende pune për spikere dhe bashkëpunëtore në programin muzikor!

Dhe... çka ndodhi?

Çuditërisht u pranova në të dyja! Në të parin, për spikere, sigurisht kalova testin, ndoshta për shkak të sharmit, ndërkaq testin e dytë e kalova për shkak se kisha përgatitje profesionale. Nga këto konkurse dolën yjet e Televizionit të Prishtinës siç ishte edhe Drita Gërmizaj...

Cili ishte roli yt në TV aso kohe, Shpresë?

Po në televizion asokohe kam pasur katër role: isha bashkëpunëtore e muzikës serioze, ilustratore, gazetare e emisioneve muzikore si dhe këngëtare. Në atë kohë i përcaktonim zhanret, redaksitë, programet shumë shpejt filluan të mateshin me programet e tjera jugosllave me traditë të madhe. Shfrytëzuam rastin që në rrjetin televiziv jugosllav t’i plasojmë edhe emisionet e krijuesve tanë e madje, madje edhe krijuesit e Shqipërisë siç ishin filmat, dramat, programet muzikore etj. Televizioni, aso kohe, marrë në tërësi, kërkonte organizim të madh në disiplinë dhe standarde në të gjitha aspektet, intelektuale, pamore, profesionale etj. Hapja e televizionit kishte funksion dhe mision të madh shoqëror dhe kulturor. Krijoi mundësi për seleksionim të kuadrove, të vlerave. Televizioni, teatri, institucionet e tjera shoqërore ndikuan që të perfeksionohej shija. Standardet që u arritën atë kohë, jo vetëm që ishin më të larta në krahasim me të kaluarën por edhe me të sotmen, të paktën në disa fusha. Janë xhiruar filma, drama, janë incizuar këngë që sot e kësaj dite nuk janë tejkaluar.

Po përsa i përket standardit gjuhësor, sa respektohej ai në mediume në atë kohë?

Standardi gjuhësor që përdoret në mediume sot është nën nivelin e kohës për të cilën po flasim. Në kohën tonë gabimet e tilla dënoheshin, ndërkohë që sot kam përshtypjen se tolerohen jashtë çdo mase. Hapja e televizionit kishte funksion dhe mision të madh shoqëror dhe kulturor. Ajo krijoi mundësi për seleksionim të kuadrove, të vlerave kështu që prej një mjedisi të fjetur dhe të amullt përnjëherë si me shkop magjik u shfaqën talente të reja. Televizioni i Prishtinës u bë një strumbullar i ri ku lidheshin krijuesit e lëmive të ndryshme. Ky është funksioni fisnikërues i televizionit brenda një shoqërie. Pa institucione nuk ka seleksionim dhe ruajtje të vlerave. A je dakord?
Patjetër! Vetëkuptohet kjo!
Kjo më së miri u pa gjatë okupimit kur standardet u privatizuan, personalizuan dhe kësi soji degjeneruan. Ai që kishte para, pa kurrfarë kriteri themelonte gati institucione duke prodhuar kështu jo-vlera. Degjenerimi instaloi një standard të gabueshëm që vështirë çrrënjoset. Në kohën tonë standardet të paktën ishin shumë më të larta. Vlerat që u zbuluan aso kohe mbetën vlera të njëmendëta.

Dhe në fund fare, çfarë ka ndryshuar për mirë dhe për keq sa i përket muzikës?

Natyrisht që ka ndryshime për mirë, por edhe për keq. Është shtuar produksioni muzikor, por vërehet tendencë e diskontinuitetit me traditën. Po ashtu vërehet tendenca që të kontrabandohet muzika që nuk ka nivel, për hir të vlerave të tjera ose të pamjes atraktive të këngëtarëve, spoteve të shtrenjta që mbushin syrin, por dëmtojnë veshin.

Shpresa, kjo dukuri është e shprehur, shumë, vetëm në Kosovë apo kjo ndodh edhe në vendet e tjera të rajonit?

Çdokund ndodhin këto gjëra, por ka një dallim të vogël. Në vendet e zhvilluara krahas kësaj, të dyshimtës, prodhohet edhe muzika me vlera të njëmendta. Te ne nuk ndodh kjo të paktën jo në mënyrë proporcionale. Unë kam respekt për krijimtarinë muzikore urbane, por krahas kësaj dëshiroj që të mos harrohen vlerat tona në kuadër të trendeve.

A mund të presin adhuruesit tuaj ndonjë projekt të ri nga ju?

Kam një ofertë për një projekt i cili do të punohet filmikisht, në shqip për të parën herë, e mendoj që do të pëlqehet nga adhuruesit e artit dhe adhuruesit e mi! Le të jetë kjo një surprizë për to. Gjithashtu, kam edhe një ide tjetër në kokë të cilën individualisht nuk mund ta realizoj. Është punë kolektive prandaj nuk jam e sigurt për realizimin e plotë.

Nuk do ta zbuloni fare se për çka është fjala?

Fjala është për një kabare muzikore në të cilën do të marrin pjesë Nexhmije Pagarusha, Enver Petrovci dhe unë. Autorët janë të përzier, nga Shqipëria dhe Kosova, prandaj edhe realizimi do kohë.

Copyright 2007 Gazeta Shqiptare
trokit ketu


Ju pershnes tanve. Ju falemnders per shoqnin tuej, e ju prift e mara tanve pa perjashtim. Kam ndryshue shpin, e kam shkue me shpi te
... Me vjen keq po s'kam mundsi me u dukt ma ktej parit. Ju pershnes me mirnjohje e dashamirsi.

Back to top
 

Jump:     Back to top

Syndicate this thread: rss 0.92 Syndicate this thread: rss 2.0 Syndicate this thread: RDF
Powered by e107 Forum System
Kerko ne Google dhe ShkodraOnline.Com
Custom Search
Mire se Vini
Emri i Identifikimit:

Fjalkalimi:




Me Kujto

[ ]
[ ]
Muzik Shkodrane - Sagllam


 
Chat Box
You must be logged in to post comments on this site - please either log in or if you are not registered click here to signup

Shkodra ne Youtube
Any use of the name and content of this website without the explicit written consent of the owners is strictly prohibited and it is protected under law. Email:webmaster@shkodraonline.com Per cdo ankese ju lutem mos hezitoni te na shkruani Flm. info@shkodraonline.com
Theme created by Free-Source.net
Render time: 0.2818 sec, 0.0506 of that for queries. DB queries: 47. Memory Usage: 3,007kB